بی وضو در کوچه لیلا نشست

عشق آن شب مست مستش کرده بود

فارغ از جام الستش کرده بود

سجده ای زد برلب درگاه او

پر زلیلا شد دل پر آه او

گفت یارب از چه خوارم کرده ای

بر صلیب عشق دارم کرده ای

جام لیلا را به دستم داده ای

وندر این بازی شکستم داده ای

دیشب خواب می دیدم

خوابی پر از برگ  های خشکیده که سبز می شدند

در جنب  و جوش یک رویش

صدای تپش قلب خاک را  می شد شنید

 جوانه ها از خاک سر بیرون می اوردند  , نگاه می کردند

به منی که تمام امیدم را دزدیده بودند

تمام باغ امیدم داشت سبز می شد

عطر گل ها همه جا را عطر اگین می کردند

نا گه همه جا تاریک شد

تمام  لبخند هایم در بعت ان شب گم شد

انگار کسی ترانه ی مرگ می خواند

انگار باغ وجودم مرده بود

باورم نبود

در باغ وجودم هیزم شکنی باشد بی رحم

باورم نبود تمام گلهای باغم زیر پا لگد مال می شد

گل هایی که  تمام باغ وجودم را پر از امید میکردند

در حضور خار ها هم میشود یک یاس بود / در هیاهوی مترسک ها پر از احساس بود

میشود حتی برای دیدن پروانه ها / شیشه های مات یک متروکه را الماس بود

کاش میشد ، حرفی از کاش میشد هم نبود / هرچه بود احساس بود و عشق بود و یاس بود

رفتنت آغازه ویرانیست . حرفش را مزن

ابتدای یک پریشانیست . حرفش را مزن

گفته بودی چشم بردارم من از چشمانه تو

چشمهایم بی تو بارانیست . حرفش را مزن

آرزو داری که دیگر برنگردم پیشه تو

راهمان با اینکه طولانیست . حرفش را مزن

دوست داری بشکنی قلبه پریشانه مرا

دل شکستن کاره آسانیست . حرفش را مزن

آي آدما ، آي آدما از كي شكايت مي كنين

اين دل خسته منو دارين بد عادت مي كنين

وقتي دلم را مي شكونين ، دلاتونم خنك مي شه       

اون وقت بازم فكر مي كنين ، دارين رفاقت مي كنين

فكر نكنين مهربونين ، با دل من همزبونين

همتونم يه جورايي به من خيانت مي كنين

من نمي گم شما بدين ، همتون از جنس همين

چون مي دونم اينكارارو ، از سر عادت مي كنين

دلم مي خواست كه قلبمو هديه بدم -مال شما-

اما ديدم پشت سرم بد جوري غيبت مي كنين

دست من و دامن يار ، عشق من و قلب بيدار

وقتي گره خورد مي دونم ، اونوقت حسادت مي كنين

دلم مي خواد كه دنيا رو بدم به دستاي شما

اما مي دونم كه اونو بدجوري قسمت مي كنين

آفتاب و مهتاب واستون ، ارض و سما هم خونتون

يك گل سرخ عاطفه ، به من محبت مي كنين ؟

منم مي رم ، مي رم سفر ، دنيا همش مال شما

شعر منو بخونيدش ، وقتي كه فرصت مي كنين

"عشق به ورزم به کسانی که عاشقم نیستند..."

"بگویم،برای کسانی را که هرگز غمم را نخورده اند..."

"به من بیاموز تا لبخند بزنم به کسانی که هرگز تبسمی به صورتم نینداخته اند..."

"محبت کنم به کسانی که محبتی در حقم نکرده اند"

!..غرورم محکوم شد به خونسرد بودن !!.. احساسم

محکوم شد به کم حرف بودن!..دلم محکوم شد به گوشه گير بودن!!.. چشمانم محکوم

شد  به مهربان بودن!..دستهايم محکوم شد به سرد بودن!!.... پاهايم محکوم شد به تنها

رفتن!.....آرزوهام محکوم شد به محال بودن!!!!!!........ "وجودم" محکوم شد به" تنها"

بودن!!!!...و "عشقم" محکوم شد به" مردن

دیشب دلم گرفته بود مثل هوای بارونی دلم هواتو کرده بود

دلم می خواست گریه کنم بگم که سخت تنهایی ای هم صدای اشنا بگو که پیشم می مونی

نمی دونم چه حالی و کجایی و چه می کنی ولی صدات تو گوشمه می گی که اینجا می مونی

رفتم کناره پنجره گفتم شاید ببینمت دیدم میل دیدنت چون گل باید ببینمت

رو صندلی نشستم و یهو دیدم یه قاصدک اومد پیشم گفت: خبر اوردم ای اشنا یه چیزی و بهت بگم ؟

گفتم :بگو اهی کشید اومد نشست رو شونه هام یواشکی چشماشو بست نبینه اشک چشام و

می گفت: که یه راه دور یه راه دورو سوت و کور مسافری نشسته بود مسافر غریب ودلشکسته بود

ازتوهمش شکوه میکرد با اشک گرم و دل سرد می گفت که یادت نمی یاد روزای با هم بودن رو؟

چقدر دلش می خواست که تو نگاش کنی صداش کنی بهش بگی دوسش داری به شرطی تنهاش نذاری

تا اومدم بهش بگم برو بگو دوسش دارم پاش می شینم دیدم که اون رفته بود و منم دارم خواب می بینم!!

        دوستت دارم      چون تنهاترین مصراع شعرمنی.. .

دوستت دارم چون تنهاترین فکر تنهایی منی...

دوستت دارم چون زیباترین لحظات زندگی منی...

دوستت دارم چون زیباترین رویای منی...

دوستت دارم چون زیباترین خاطرات منی

كاش ميشد هيچ کس تنها نبود

کاش ميشد ديدنت رويا نبود

گفته بودي با تو مي مانم ولي

رفتي و گفتي که اينجا جا نبود

ساليان سال تنها مانده ام

شايد اين رفتن سزاي من نبود

من دعا کردم براي بازگشت

دست هاي تو ولي بالا نبود

باز هم گفتي که فردا ميرسي

کاش روز ديدنت فردا نبود

قاصدک ! هان ، چه خبر آوردی ؟ از کجا وز که خبر آوردی ؟ خوش خبر باشی ، اما ،‌اما

گرد بام و در من  بی ثمر می گردی انتظار خبری نیست مرا  نه ز یاری نه ز دیار و دیاری باری

برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس برو آنجا که تو را منتظرند  قاصدک

در دل من همه کورند و کرند دست بردار ازین در وطن خویش غریب قاصد تجربه های همه تلخ 

 با دلم می گویدکه دروغی تو ، دروغکه فریبی تو. ، فریبقاصدک 1 هان ، ولی..آخر..ای وای 

 راستی ایا رفتی با باد ؟با توام ، ای! کجا رفتی ؟ ای راستی ایا جایی خبری هست هنوز ؟

مانده خاکستر گرمی ، جایی ؟در اجاقی طمع شعله نمی بندم خردک شرری هست هنوز ؟

 قاصدک برهای همه عالم شب و روز در دلم می گریند

من زندگی را دوست دارم ،

ولی از زندگی دوباره می ترسم!

دین را دوست دارم ،

ولی از کشیش ها می ترسم!

قانون را دوست دارم ،

ولی از پاسبان ها می ترسم!

عشق را دوست دارم ،

ولی از زن ها می ترسم!

کودکان را دوست دارم ،

ولی از آیینه  می ترسم!

سلام را دوست دارم ،

ولی از زبانم می ترسم!

من می ترسم، پس هستم!

این چنین می گذرد روز و روزگار من!

من روز را دوست دارم،

ولی از روزگار می ترسم!